De Europese elites proberen de Europese Unie relevant te houden, in een wereld waarin China’s ster blijft rijzen en de Verenigde Staten afstand lijken te nemen van hun oude bondgenoot.
De oorlog in Oekraïne heeft pijnlijk blootgelegd dat de Europeanen volledig afhankelijk zijn van de Verenigde Staten voor militaire bescherming tegen Rusland, dat tegenwoordig door velen wordt gezien als de juniorpartner van China.
In tegenstelling tot China en de Verenigde Staten beschikt het EU-blok niet over een eigen nucleaire afschrikking, sociale-mediaplatforms, zoekmachines, satellietnavigatiesystemen en AI-platforms.
De Europese (Nederlandse) NAVO-chef Mark Rutte begrijpt dat Europese landen juniorpartners zijn van de Verenigde Staten. “Teflon Mark” noemde president Trump zelfs “Daddy”.
Waarom beschouwen Europeanen de VS dan nog steeds als goed en China als slecht? Deze vraag werd iets anders geformuleerd in een bericht op X:
“NAVO-chef Mark Rutte zegt dat China een bedreiging vormt voor de NAVO. Ik kan me vergissen, maar ik kan me geen moment herinneren waarop China heeft gedreigd een NAVO-land over te nemen. Trump daarentegen dreigt herhaaldelijk Groenland over te nemen. Waarom zwijgt Rutte?”
Op zoek naar antwoorden raadpleegde ik drie AI-platforms en vroeg hen hun antwoorden samen te vatten in 270 tekens. Dit kreeg ik:
1. Google AI:
“Rutte hanteert een ‘Trump-fluisteraar’-strategie: hij erkent dat Arctische veiligheid een prioriteit is, terwijl hij het soevereiniteitsconflict vermijdt. Hij ziet China als een systemische bedreiging voor de wereldorde, terwijl hij Trumps Groenland-retoriek beschouwt als een strategisch doel dat diplomatiek moet worden gemanaged.”
2. ChatGPT:
“De NAVO noemt China een ‘bedreiging’ in strategische zin (militaire opbouw, mondiale invloed), niet vanwege invasie. Trumps opmerkingen over Groenland worden gezien als retoriek, niet als beleid. Rutte vermijdt dat de NAVO zich mengt in geschillen tussen bondgenoten en laat Denemarken reageren.”
3. Deepseek:
“De NAVO ziet China als een systemische rivaal vanwege cyberdreigingen, militaire opbouw en banden met Rusland—een strategische uitdaging op lange termijn. Trumps eerdere opmerkingen over Groenland waren een intern diplomatiek incident, stil afgehandeld om de cohesie van het bondgenootschap en het cruciale partnerschap met de VS te bewaren.”
Kortom: Europeanen zien China als een langetermijndreiging, terwijl de Verenigde Staten nog steeds worden gezien als een bondgenoot.
Voormalig US Marine en geopolitiek analist Brian Berletic geeft een totaal ander perspectief. Belangrijkste pijlers van Berletics betoog:
De “Pivot to Asia”- knelpunten:
Berletic stelt dat de Amerikaanse militair-industriële basis overbelast is. Om een geloofwaardige strategie van het indammen van China vol te houden, moet de VS maritieme middelen, langeafstandscapaciteiten en diplomatieke focus naar de Stille Oceaan verplaatsen. Deze heroriëntatie wordt beperkt door industriële capaciteit, logistieke knelpunten en gelijktijdige verplichtingen in Europa, wat de structurele druk op de Amerikaanse macht blootlegt.
Europese subsidiëring van Amerikaanse belangen:
Volgens Berletic wil Washington dat Europese landen hun defensie-uitgaven verhogen en een leidende rol spelen in het Oekraïne-conflict. Dit gaat niet alleen om kostenverdeling; het past in een bredere logica waarbij Europa Rusland in bedwang houdt, zodat de VS middelen kan richten op China. Tegelijk stelt dit Europa bloot aan economische en militaire druk, een risico dat vaak wordt onderschat.
Proxy-oorlogsdynamiek:
Verwijzend naar analyses zoals het RAND-rapport uit 2019 “Extending Russia” beschouwt Berletic Europa’s betrokkenheid in Oekraïne als onderdeel van een strategie om Rusland indirect te overbelasten en te destabiliseren. Het conflict fungeert als proxy-druk, waarbij Europese economische en militaire inzet Amerikaanse strategische doelen dient, ook al wordt Europa’s betrokkenheid mede bepaald door eigen veiligheidsafwegingen.
De “Reverse Kissinger”-strategie:
Berletic merkt op dat sommige analisten een “Reverse Kissinger”-aanpak zien (Rusland losweken van China) maar hij betwijfelt of de VS een oprecht langetermijnpartnerschap nastreeft. In zijn visie is het Amerikaanse beleid vooral tactisch: Rusland tijdelijk neutraliseren om ruimte te creëren voor focus op Beijing. Elke toenadering tot Rusland is instrumenteel, niet coöperatief. De prioriteit blijft het indammen van China.
Uitleg in de stijl van NAVO-chef en Trump-fluisteraar Mark Rutte:
Als ‘Papa’ zich ontpopt als kinderbeul, dan is het hoog tijd dat zijn kinderen snel volwassen worden en het ouderlijk huis verlaten.
Nu pijnlijk duidelijk is geworden dat de strategische belangen van de Verenigde Staten van Amerika en die van de Europese Unie niet identiek zijn, rijst de vraag voor welke van de drie opties (fight, flight, freeze) de Europese elite gaat kiezen:
– Strategisch onafhankelijk van de VS worden.
– Voortgaan op de huidige koers en de VS laten bepalen wat wel en wat niet in het belang van de Europeanen is.
– Niet tot een gezamenlijke strategie komen en de EU uiteen laten vallen.
Zeer twijfelachtig is of de 27 EU-lidstaten in staat zullen zijn een gezamenlijke strategie en nieuwe veiligheidsdoctrine te ontwikkelen. Pessimisten vrezen dat het Europese continent een eeuw van vernedering te wachten staat.
6 januari 2026